Esnaf olmak deyince aklımıza genelde küçük bir dükkan, kapının önünde bir tabure, içeride çay içen birkaç kişi geliyor. Ama bence esnaflık bundan biraz daha büyük bir şey.
Birinin işini görmek mesela.
Üstelik öyle büyük iyiliklerden bahsetmiyorum. Elinden gelen küçücük bir şeyi yapmak. Bir telefon açmak, birini birine yönlendirmek, “sen şuraya git, benim ismimi ver” demek, elindeki bilgiyi paylaşmak, bir işi iki dakikada çözebilecekken karşındakini kırk dakika uğraştırmamak. Bunların hepsi biraz esnaflık bence.
Çünkü iyi esnafın en sevdiğim özelliği şu: Meseleyi büyütmez. Çözmeye çalışır. “Abla sen onu oradan alma, karşıda daha uygunu var.”, “Şimdi bunu yaptırmana gerek yok.”, “Sen bırak, ben hallederim.”, “Olmazsa getir, bakarız.” Yahu ne güzel cümleler bunlar.
İçinde tuhaf bir güven duygusu var. Her şeyin prosedür, sıra numarası, çağrı merkezi ve otomatik yanıta dönüştüğü bir dünyada birinin size “sen bırak, ben hallederim” demesi neredeyse lüks gibi.
Belki de bu yüzden esnaf sıcaklığını seviyorum.
Çünkü orada her şey sadece alışveriş değil. Bir süre sonra ne aldığını biliyor, ne sevdiğini biliyor, seni görünce selam veriyor. Bazen paran yetmediğinde “sonra verirsin” diyor. Bazen sen hiçbir şey sormadan daha iyisini öneriyor. Bazen de kendi kazanacağından vazgeçip seni başka dükkana gönderiyor. Bugünün dünyasında küçük bir delilik aslında. Çünkü bize sürekli tam tersini öğretiyorlar. Network yap. Kendini göster. Bağlantı kur. Karşılığını düşün. İnsan ilişkilerini bile bir çeşit yatırıma dönüştür.
Esnaf kafası ise biraz daha başka. Bugün ben senin işini göreyim, yarın belki sen benimkini görürsün. Görmezsen de dünyanın sonu değil. Zaten mesele sürekli hesap tutmak değil. Mesele birbirinin hayatını biraz kolaylaştırmak.
Bence hayatta da biraz böyle olmak gerekiyor. İnsanların işini görmekten korkmamak gerekiyor. Bildiğin bir şeyi söylemekten, tanıdığın birini önermekten, önünden çekilmekten, yol göstermekten, küçük bir kolaylık sağlamaktan. Çünkü bazen bizim için iki dakikalık bir şey, başkasının bütün gününü kurtarabiliyor. Ve garip bir şekilde bunlar unutulmuyor.
Bana yıllar önce küçücük bir konuda yardımcı olmuş insanları hatırlıyorum. Bir işimi hızlandıranı, bir yere yönlendireni, “sen uğraşma ben sorarım” diyeni. Muhtemelen kendileri çoktan unutmuştur. Ben unutmuyorum.
Sanırım samimiyet biraz da burada başlıyor. Her şeyi profesyonellik adı altında soğutmamakta. Elbette sınırlar olsun. Herkes herkese yetişmek zorunda değil. Her talebi karşılamak, sürekli ulaşılabilir olmak ya da kendinden vermek de değil bahsettiğim. Tam tersine; yapabileceğin yerde işi zorlaştırmamak.
Hayatta iyi biri olmakla iyi esnaf olmak arasında düşündüğümüzden daha az fark var. Sözünün arkasında durmak. Yapamayacağın şeye “hallederiz” dememek. Bilmiyorsan “bilmiyorum” demek. Biliyorsan tarif etmek; aslında fesat düşünmeden bilgiyi paylaşabilmek. Birinin acelesini fark etmek. İşini düzgün yapmak. Güler yüz göstermek. Ve mümkünse insanları size geldiğine pişman etmemek 🙂
Hayatı bir esnaf gibi yaşamak istiyorum ve çevremde de esnaf dostlar istiyorum 🙂

Ben galiba esnaf olmak istiyorum :,)
:))))))) <3